ഉദയസൂര്യൻ ( കവിത )

Biju Abraham Atlanta.

പൂന്തിങ്കൾ പുഞ്ചിരി തൂകിടുമ്പോൾ

വെൺമഞ്ഞിൻ ശോഭയിൽ കുളിച്ചൊരു രാവിതിൽ

“നക്ഷത്ര കുഞ്ഞുങ്ങൾ” തലപൊക്കി നോക്കുമ്പോൾ .

കോച്ചി വിറക്കുന്ന മരങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്നു
ശിശിരം ഒരുക്കിയ മഞ്ഞിൻ മുകുളങ്ങൾ .

വീടുകൾ , പുഴകൾ തടാകങ്ങൾ എല്ലാം ആ വെള്ളവിരിയുടെ പുതപ്പണിഞ്ഞു .

ഗർവോടെ തലയാട്ടി നിന്നതാം പൂക്കളും
തലതാഴ്ത്തിപുതപ്പിൽ ഒളിചിരുന്നു .

കിലുകിലാ ശബ്ദത്തിൽ പാറി നടന്ന പക്ഷിഗണങ്ങളും എങ്ങോ പോയൊളിച്ചു .

ആരെയും മയക്കുന്ന തൂമഞ്ഞിൻ വെണ്മയിൽ
സകലതും മരവിച്ചു മറഞ്ഞിരുന്നു .

സകലവും തൻ മടിയിലാക്കി “വെൺമഞ്ഞിൻ റാണി “പുഞ്ചിരിച്ചു .

നിദ്ര വിട്ടുണർന്ന ഉദയാർക്കൻ തൻ
കണ്ണുകൾ മെല്ലെ തുറന്നീടവെ .

ഗർവോടെ നിന്ന മഞ്ഞിൻ സുന്ദരി കണ്ണീർ ഒഴുക്കി ഓടി മാറി .

തന്റെ മാസ്മരവലയത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിന്ന
പൂക്കളും മെല്ലെ തല ഉയർത്തി .

ഒരു വാക്കും ചൊല്ലാതെ മറഞ്ഞിരുന്ന കുഞ്ഞുകിളികളും ആർത്തുപാടി .

സ്വര്ണപ്പകിട്ടാർന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളും
ആനന്ദമോടെ നൃത്തം ആടിയെത്തി .

പാപത്തിൻ മാന്ത്രിക പുതപ്പിനുള്ളിൽ
എത്ര നാൾ നീ മയങ്ങി കിടന്നീടിലും .

നീതി സൂര്യൻ നിനക്കായ് ഉദിച്ചിടുമ്പോൾ
നിൻ ദുഃഖങ്ങൾ എല്ലാം അലിഞ്ഞു പോകും .

ആ ഉദയസൂര്യന്റെ കടാക്ഷമേറ്റു
നീ സന്തോഷമോടെ തല ഉയർത്തും .
ഒരു നവ്യ പ്രഭാതത്തിന്റെ തുടക്കമായി . ...........