നൂൽ പാലം ( കവിത )

Biju Abraham Atlanta.

ഒത്തിരി പറയുവാൻ കൊതിക്കുന്നഹൃദയമോ
മനസ്സിന്റെ ഭിത്തിയിൽ എന്നോ പതിഞ്ഞതാം
നനുത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ
ചിറകടിച്ചുയർന്നതോ.

ഗതകാല സ്മരണകൾ വർണ ചായം പൂശിയ ഓർമ്മ തൻ പകിട്ടാർന്ന ഛായാ ചിത്രങ്ങളും .
ആരോ പാടിയ ഒരു സുന്ദര ഗാനത്തിൻ അനുപല്ലവിയും .
എല്ലാം അകലെയായി മറയുന്നു അന്യമായ്

എന്തേ അതെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി .

പറയുവാൻ കൊതിക്കുന്ന വാക്കുകൾ വഹിക്കുവാൻ
നാവിന്നിതെന്തേ ചലിക്കുന്നില്ല .

ഞാൻ ഏറെ ദ്രോഹിച്ചൊരെൻ അരികിൽ വന്നപ്പോൾ കൈകൂപ്പി മാപ്പിനായ് ശ്രമിച്ചിടുമ്പോൾ കൈകൾ മരവിച്ചു തരിച്ചിരുന്നു .

ശക്തിയിൻ പ്രതീകമായി ചുരുട്ടിയ മുഷ്ട്ടികൾ എന്തേ ഇന്നും ഉയരുന്നില്ല .
ഉയർത്തിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ എന്തേ ഇന്നുയരുന്നില്ല .

സ്നേഹത്താൽ എന്നരികിൽ വന്നവർക്കേകാൻ ഒരുപുഞ്ചിരി യെങ്കിലും സാധ്യമോ ശ്രമിച്ചു വിഫലമാം ശ്രമത്തിൽ പതറി ഞാൻ കിടക്കവെ .
എന്നുള്ളം
ആസത്യംഎന്നോട്
മന്ത്രിച്ചു .
ജനിക്കുവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്
വളരുവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്
പിച്ചവെയ്ക്കുവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട് .
പടർന്നു പന്തലിക്കുവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്
പ്രവർത്തിക്കുവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്
ഉറങ്ങുവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്
ദിവസം തീരും മുൻപായി തീർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാതിരുന്നാൽ നിനക്കിനി ഉണരുവാൻ ഒരു പുതു പ്രഭാതമുണ്ടോ .
ജനന മരണ സമയത്തിനിടയിലെ വെറും “നൂൽപാലം “അല്ലയോ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം .
അഹങ്കരിക്കുവാൻ എന്തുണ്ടിവിടെ
ശക്തൻമാർ ഏറെ വീണു മറഞ്ഞുപോയി

എത്ര സുന്ദര സ്തൂപങ്ങൾ ഉയർത്തിയ കല്ലറക്കുള്ളിലും കിടക്കുന്നത് “വെറും പൊടി” മാത്രമല്ലേ .

അവിടെ ഉറങ്ങുന്നത്

“മരണം “താരാട്ട് പാടി ഉറക്കിയ വെറും
ശവങ്ങളല്ലേ .

എന്തുണ്ട് മനുഷ്യാ നിനക്കഹങ്കരിക്കാൻ.
ശക്തിയും , ബുദ്ധിയും , സൗന്ദര്യവും
എല്ലാം നിന്നെ വിട്ടകന്നു പോകും .
ആറടിമണ്ണിൻ ഉടമയാകും മുൻപേ
അയച്ചവൻ ഇഷ്ട്ടം ചെയ്യുവാൻ സാധിച്ചാൽ നിശ്ചയം നിൻ ജീവിതം ധന്യമാകും .